Rozmyślny presel

schizofrenia, (czy też rzadziej stosowana nazwa – choroba Bleulera, łac. Morbus Bleuleri, w skrócie MB) – zaburzenie psychiczne zaliczane do grupy psychoz endogennych.

schizofrenia objawia się upośledzeniem postrzegania lub wyrażania rzeczywistości, najczęściej pod postacią omamów słuchowych, paranoidalnych lub dziwacznych urojeń albo zaburzeniami mowy i myślenia, co powoduje znaczącą dysfunkcję społeczną lub zawodową.

schizofrenia początek choroby:

Występuje najczęściej we wczesnej dorosłości, dotykając 0,4-0,6% populacji. Diagnozę stawia się na podstawie wywiadu z pacjentem, a także na podstawie zaobserwowanego zachowania. Wykrycie schizofrenii nie jest możliwe za pomocą badań laboratoryjnych.

Wyniki badań wskazują na to, że w patogenezie choroby mają znaczenie czynniki genetyczne, wczesne warunki środowiskowe, procesy socjologiczne i neurobiologiczne. Aktualne badania psychiatryczne są skoncentrowane na neurobiologii, lecz nie udało się odnaleźć konkretnej przyczyny organicznej.

Ze względu na często niejednorodny obraz kliniczny powstała hipoteza, że schizofrenia to nie jedno zaburzenie, lecz grupa chorób, dla których stosuje się określenie zbiorcze psychozy schizofreniczne. Z tego powodu Eugen Bleuler określił chorobę jako schizofrenie (liczba mnoga), gdy nazwał zaburzenie. Słowo “schizofrenia” dosłownie oznacza “rozszczepienie umysłu”, ale pomimo swojej etymologii, nazwa ta nie oznacza posiadania więcej niż jednej osobowości (tzw. osobowość mnoga, “rozdwojenie jaźni”); według niektórych teorii podstawowym objawem schizofrenii było rozszczepienie (gr. schisis) pomiędzy myśleniem i emocjami, przejawiające się m.in. w ambiwalencji i wycofaniu pacjenta.

leczenie padaczki opiera się na kilku podstawowych zasadach:

precyzyjnym rozpoznaniem choroby, zwłaszcza gdy napady padaczkowe wystąpiły po raz pierwszy po trzydziestym roku życia bez uchwytnej przyczyny zewnętrznej (wykluczenie np. guzów mózgu)
zawsze jeżeli to tylko możliwe stosowanie monoterapii (politerapia w przypadku niemożliwości kontroli pojedynczym lekiem)
wdrażanie leczenia - wprowadzanie leku powoli, aż do uzyskania odpowiedniej dawki
odstawienie leczenia - powoli zmniejszając dawkę
zmiana leków - na zakładkę, powoli odstawiając jeden i powoli wprowadzając drugi
leczenie długotrwałe
stosowanie odpowiedniego leku do konkretnego rodzaju napadu
stosowanie odpowiednio dużej dawki leku
monitorowanie stężenia leku w surowicy - w niektórych przypadkach

leczenie padaczki - Leki pierwszego rzutu:

napady pierwotnie uogólnione - kwas walproinowy
napady wtórnie uogólnione - karbamazepina
napady częściowe - karbamazepina
zespół Westa - vigabatryna, sterydy, ACTH
padaczka rolandyczna - karbamazepina

leczenie padaczki - Leczenie napadu padaczkowego:

10 mg diazepamu powoli i.v. lub 2 mg klonazepamu i.v., tlen
jeżeli napady nie ustępują - powtórzenie dawki, tlen
jeżeli napady nie ustępują - 20 mg diazepamu i.v. oraz fenytoina 15 mg/kg i.v. (do drugiej żyły nie szybciej niż 50 mg/kg), 40% glukoza, kokarboksylaza, tlen
jeżeli napady nie ustępują - diazepam 100 mg we wlewie kroplowym w 500 mg glukozy (40 ml/h) i.v.
jeżeli napady nie ustępują - możliwe zastosowanie innych leków - fenobarbital, lidokaina, klometiazol
jeżeli napady nie ustępują - znieczulenie ogólne

padaczka (inaczej epilepsja bądź też choroba św. Walentego) - choroba o złożonej, różnej etiologii cechująca się pojawianiem napadów padaczkowych. Napad padaczkowy zaś jest wyrazem przejściowych zaburzeń czynności mózgu polegających na nadmiernych i gwałtownych, samorzutnych wyładowaniach bioelektrycznych w komórkach nerwowych. Biochemicznymi przyczynami pojawiania się tych wyładowań mogą być:

zaburzenia równowagi pomiędzy neuroprzekaźnikami pobudzającymi i hamującymi
obniżony próg pobudliwości neuronów spowodowany np. zaburzeniami elektrolitycznymi
zaburzenia pracy pompy sodowo-potasowej wynikające z niedoboru energii

14 lutego obchodzony jest Dzień Chorego na Padaczkę.

padaczka jest powszechną chorobą, dotkniętych jest nią ok. 1% ludzi w Polsce (ok. 400 tys.). Co ważne – padaczka jest chorobą ludzi młodych. W 80% ujawnia się przed 20 rokiem życia.

padaczka - rodzaje napadów

Padaczki uogólnione
1. pierwotnie uogólnione
2. wtórnie uogólnione
3. nieokreślone uogólnione
Padaczki częściowe
Padaczki nie sklasyfikowane

menopauza leki - narastający niedobór hormonów powoduje podczas klimakterium wiele niekorzystnych zmian zarówno w układzie rozrodczym, jak i w całym organizmie kobiety. Hormonalna terapia zastępcza (HRT - od ang. nazwy Hormonal Replacement Therapy;zwana także HTZ) ma na celu wyeliminowanie tych niepożądanych skutków i naśladowanie naturalnego cyklu miesięcznego.

Terapia ta ma jednak swoich zwolenników i przeciwników - zarówno wśród kobiet, jak i lekarzy. Niekiedy nieufność do HRT jest spowodowana obawą przed niekorzystnymi działaniami ubocznymi tej terapii, których rzeczywiście było wiele w latach 70., kiedy to stosowano same estrogeny. Jednak rozwój badań dotyczących klimakterium oraz postęp w produkcji preparatów HRT w znacznej mierze zmniejszył te niepożądane skutki. Część obaw wynika jeszcze z braku dostatecznej wiedzy. I wreszcie, mało znane są korzyści wynikające z HRT.

Nadal nie wszystkie problemy zostały rozwiązane, nie na wszystkie pytania znamy dokładną odpowiedź. Postaramy się wyjaśnić je tam, gdzie jest to możliwe.

menopauza leki - kiedy najlepiej zacząć stosowanie HRT?

Hormonalną terapię zastępczą najlepiej rozpocząć już w okresie przedmenopauzalnym, gdy występuje niedobór progesteronu.

menopauza leki - Jak rozpoznać, czy zaczął się okres wygasania czynności hormonalnej jajników?

Cykle stają się wtedy nieregularne, skrócone do 21-24 dni lub wydłużone ponad 30 dni. Zmienia się charakter krwawień miesięcznych, które stają się obfite, ze skrzepami i przedłużone ponad 5 dni. Na kilka dni przed miesiączką pojawiają się plamienia. Dzieje się tak, gdyż stopniowo wraz z wiekiem wzrasta liczba cykli bezowulacyjnych, które przeważają na kilka lat przed menopauzą.

Aby sprawdzić, czy mamy obniżony poziom hormonów, należy wykonać badania hormonalne cyklu miesięcznego.

Przekwitanie (menopauza , klimakterium; gr. meno (miesiąc) i pausis (przerwa, zatrzymanie)) – etap przejściowy w życiu kobiety, pomiędzy wiekiem prokreacyjnym a początkiem starzenia się.

klimakterium jest to ostatnia miesiączka, po której następuje co najmniej 6-miesięczna przerwa. Słowo menopauza dosłownie oznacza trwałe fizjologiczne lub naturalne zatrzymanie cyklu miesiączkowego. Inaczej mówiąc, menopauza oznacza naturalne i trwałe ustanie kobiecego cyklu rozrodczego, co zazwyczaj objawia się ustaniem miesiączki inaczej zwanej menstruacją.

Słowo menopauza zazwyczaj odnosi się do gatunku ludzkiego i ma miejsce mniej więcej w połowie życia kobiety, sygnalizując koniec płodnego etapu życia i wprowadzenie w kolejną, tradycyjnie poważniejszą część życia kobiety. Menopauza może być lepiej rozumiana jako proces odwrotny do menarche (pierwszego cyklu menstruacyjnego).

klimakterium u kobiet nie może być definiowana jedynie jako trwałe „ustanie miesiączkowania”, ponieważ to, co dzieje się z macicą jest w tym procesie sprawą drugorzędną . Macica może zostać usunięta chirurgicznie (histerektomia) u młodej kobiety i mimo, że miesiączki na trwałe ustaną a kobieta będzie formalnie niepłodna. Dopóki jajniki (lub jajnik) funkcjonują, dopóty kobieta nie będzie w fazie menopauzy. Dzieje się tak ponieważ owulacja i kolejno uwalniane hormony reprodukcyjne, które są nieodłączną częścią cyklu rozrodczego będą następowały dopóki nie nadejdzie normalny czas menopauzy. Menopauza jest wywoływana przez spłaszczenie i ustanie czynności (lub chirurgiczne usunięcie) jajników, które są częścią układu hormonalnego produkującego hormony, dzięki którym zachowania seksualne i rozmnażanie są możliwe.

Proces ustawania czynności jajników jest zjawiskiem, które dotyczy całej gamy żeńskich narządów związanych z rozmnażaniem, od mózgu do skóry. To główne wydarzenie psychologiczne ma wpływ na prawie każdy aspekt życia kobiety.

grzybica leczenie - Leczenie ogólne jest najbardziej wygodne ale niesie niestety ryzyko objawów niepożądanych. Łatwiej jest przyjmować lek doustnie niż aplikować preparaty miejscowe. Właśnie dlatego często wybiera się ten rodzaj terapii. Decyzja o rozpoczęciu leczenia ogólnego grzybicy zależy m.in. od cech klinicznych grzybicy, wieku pacjenta, stanu wątroby i nerek, zaburzeń immunologicznych czy alkoholizmu. Istotne są inne obecne w czasie wystąpienia grzybicy choroby. W przypadku kobiet znaczenia ma także ciąża i karmienie piersią.

grzybica leczenie - podjęcie decyzji o rozpoczęciu leczenia infekcji grzybiczej musi poprzedzać prawidłowa diagnoza obejmująca wywiad, badanie kliniczne i mikologiczne. Dane wynikające z wywiadu dotyczące posiadania zwierząt domowych i aktywności zawodowej mogą ułatwić rozpoznanie infekcji odzwierzęcej. Powierzchowne infekcje grzybicze powinny być brane pod uwagę we wszystkich stanach chorobowych skóry przebiegających ze złuszczaniem.

Aby udać się do dermatologa nie potrzeba skierowania od lekarza pierwszego kontaktu.

grzybica leczenie i diagnostyka - najważniejsze dla prawidłowej diagnostyki i właściwego leczenia jest badanie mikologiczne. Badanie to umożliwia natychmiastowe otrzymanie wyników, jednak dla potwierdzenia i precyzyjnej identyfikacji grzyba konieczna jest hodowla mikologiczna. Dodatni wynik hodowli jest najbardziej wiarygodnym potwierdzeniem infekcji grzybiczej. Nie można pominąć badania mikologicznego, ponieważ może to prowadzić do błędów terapeutycznych, w wyniku których infekcje grzybicze mogą imitować inne choroby skóry. Rozpoznanie czynnika infekcyjnego ma znaczenie decydujące o wyborze właściwej terapii, ponieważ patogeny grzybicze wykazują różną wrażliwość na stosowane leki.

grzybica, mikoza (łac. mycoses) – grupa wysoce zaraźliwych chorób zakaźnych ludzi i zwierząt wywołana przez mikroskopijne grzyby (około 200 gat. z 250 000 opisanych).

grzybica – czynniki sprzyjające rozwojowi:

nowotwory
antybiotykoterapia
awitaminozy grupy B
oparzenia
sterydoterapia
zaburzenia hormonalne w przebiegu niewydolności lub braku grasicy, cukrzycy, otyłości
zaburzenia odporności typu komórkowego wrodzone i nabyte
niedobór Iga

grzybica – podział:

grzybica głowy
grzybica brody
grzybica paznokci
grzybica stóp
grzybica pachwin
grzybice głębokie
grzybice przebiegające z fungemią
grzybice przebiegające bez fungemii

biegunka leki - biegunka jest zwykle chorobą o krótkim przebiegu i zdolności do samoograniczania się. Dlatego w leczeniu wystarczającym sposobem postępowania zwykle jest: nawadnianie

biegunka leki - nawadnianie doustne – podawanie wody i elektrolitów w postaci tak zwanego doustnego płynu nawadniającego DPN (ang. ORS – Oral Rehydratation Solution) w przypadku biegunki o niewielkim lub średnim stopniu odwodnienia (poniżej 10%).

Należy podkreślić, ze stosowane niekiedy inne środki nawadniające (soki owocowe, herbata, coca-cola) nie powinny być stosowane ze względu na znaczne odchylenia osmolarności.
o nawadnianie dożylne w przypadku:
+ ciężkiego odwodnienia
+ występowaniu objawów wstrząsu
+ objawy zaburzeń świadomości
+ uporczywe wymioty nie ustępujące pomimo nawadniania doustnego
+ brak poprawy pomimo właściwego nawadniania doustnego
realimentacja, czyli powrót do odżywiania doustnego, początkowo najlepiej zawierające kleik ryżowy, mus jabłkowy lub tzw. marchwiankę

biegunka leki - błędem jest stosowanie leków o działaniu bakteriobójczym w leczeniu niepowikłanych biegunek ostrych. Wystąpienie biegunki przewlekłej lub powikłanej biegunki ostrej (biegunka przebiegająca z temperaturą powyżej 38,5°C zwłaszcza z obecnością krwi w stolcu), lub stwierdzenie w badaniach dodatkowych dużej ilości leukocytów i/lub laktoferyny w stolcu są dopiero wskazaniem do włączenia antybiotyków do leczenia biegunki.

biegunka (łac. diarrhoea) – objaw chorobowy polegający na znacznym zwiększeniu liczby wypróżnień w ciągu doby, lub zmianą konsystencji stolca na płynną lub półpłynną. Biegunką określa się również stan, gdy nawet jednorazowo w stolcu pojawia się treść patologiczna, taka jak śluz, ropa lub krew. Biegunce towarzyszy wzmożona perystaltyka jelit i często kurczowe bóle brzucha.

Biegunka ostra – to stan chorobowy trwający do 10 dni, natomiast utrzymywanie się objawów chorobowych ponad 10 dni nosi nazwę biegunki przewlekłej. Istnieje wiele przyczyn występowania biegunki, z których najczęstsze to infekcje przewodu pokarmowego na tle zakażeń:
wirusowych
bakteryjnych
związanych z bezpośrednim zakażeniem bakteryjnym
związanych z działaniem endotoksyn bakteryjnych
pierwotniakowych
biegunki niezakaźne (np. w przebiegu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego)

W krajach Trzeciego Świata biegunka jest główną przyczyną śmierci niemowląt, zabijając ponad 1,5 miliona dzieci rocznie.

tabletki antykoncepcyjne to tabletki zawierające estrogen i progesteron w różnych dawkach w zależności od ich typu i rodzaju. Najskuteczniejsza w chwili obecnej szeroko dostępna metoda antykoncepcyjna.

tabletki antykoncepcyjne zasada działania:

Podawanie jednocześnie estrogenów i progestagenów daje łączny efekt w postaci:

blokowania owulacji - w prawie 100% przypadków owulacja nie występuje

zagęszczanie śluzu szyjkowego - śluz szyjkowy staje się nieprzepuszczalny dla plemników

zmiana budowy endometrium - błona śluzowa macicy nie jest w stanie przyjąć zapłodnionej komórki jajowej (w przypadku gdyby w jakiś sposób doszło do zapłodnienia nie dojdzie do implantacji, czyli zagnieżdżenia się zarodka w macicy)

zwolnienie transportu jajowodowego - wydłuża się czas do spotkania komórki jajowej i plemników, a jak wiadomo czas życia komórki jajowej jest dość krótki, im później się spotkają tym mniejsza szansa na zapłodnienie.

tabletki antykoncepcyjne podział:

Tabletki hormonalne dwuskładnikowe można podzielić na kilka grup ze względu na zawartość hormonów w poszczególnych tabletkach tego samego opakowania.